Ο μεγάλος Αριστοτέλης, λέει στα Πολιτικά του: η καλλίτερη πολιτεία είναι η γεωργική, εκεί δηλαδή που οι περισσότεροι ζουν από την γεωργία και την κτηνοτροφία "βέλτιστος γάρ δήμος ο γεωργικός εστιν, όπου ζει το πλήθος από γεωργίας ή νομής" . Και καταλήγουμε με μία διάσημη φράση, και πάλιν του Αριστοτέλους, η οποία θα έπρεπε να υπάρχει ως προμετωπίδα σε όλες τις ανώτατες και ανώτερες γεωπονικές ή γεωργικές σχολές τις Χώρας: "Πασών των επιστημών μήτηρ τε καί τροφός Γεωργία εστί."

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Ανάπτυξη και ΑΕΠ


 
Σήμερα, εν μέσω καθημερινών «βομβαρδισμών» από τα διάφορα ΜΜΕ για την κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τον άσχημο αντίκτυπο της στις διεθνείς αγορές καθώς και της αδυναμίας δανεισμού της χώρας μας από αυτές, ακούμε μεταξύ άλλων και από διάφορους οικονομικούς αναλυτές, πολιτικούς, σχεδιαστές πολιτικής, οικονομολόγους, διεθνή πρακτορεία ότι το κρίσιμο «σκόρ» που πρέπει να πετύχει η χώρα μας για να έχει στο μέλλον οικονομική ευρωστία και ευημερία είναι η αύξηση του ΑΕΠ μέσω της επίτευξης μιας «απροσδιόριστου είδους» οικονομικής ανάπτυξης. Δηλαδή για όλους αυτούς και όχι σήμερα αλλά ανέκαθεν το ΑΕΠ έχει γίνει ο κυριότερος δείκτης οικονομικής προόδου.
Και να θέλαμε να υποστηρίξουμε κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσαμε γιατί ενώ το ΑΕΠ εξ ορισμού θεωρεί ότι κάθε χρηματική συναλλαγή αυξάνει την ευημερία, ταυτόχρονα αγνοεί κάθε τι που συμβαίνει έξω από αυτή.
Διάφορες κρίσιμες οικονομικές λειτουργίες που πραγματοποιούνται σε οικιακούς και εθελοντικούς τομείς αγνοούνται τελείως. Η σημασία του φυσικού περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε, και το οποίο μας παρέχει τις πρώτες ύλες που μας συντηρούν, δεν αξιολογείται ούτε αυτή. Η καταστροφή του κοινωνικού ιστού και η καταστροφή του περιβάλλοντος όχι μόνο δεν φαίνονται, όταν χρησιμοποιείται ως κριτήριο ευημερίας το ΑΕΠ, αλλά αντίθετα εμφανίζονται ως οικονομικό όφελος!
Με λίγα λόγια και εντελώς επιγραμματικά θα θέλαμε να πούμε ότι από την στιγμή που το ΑΕΠ χρησιμοποιείται ως δείκτης ευημερίας της εγχρήματης οικονομίας αγνοώντας την μη εγχρήματη οικιακή και κοινοτική οικονομία, που μεταχειρίζεται την καταστροφή των φυσικών πόρων ως έσοδο, που αυξάνει με τις δραστηριότητες που ρυπαίνουν και αυξάνει ξανά με αυτές που καθαρίζουν την ρύπανση, που αδιαφορεί για την διανομή του κέρδους, που αγνοεί τα μειονεκτήματα του δανεισμού, κρίνεται πλέον επιτακτική η ανάγκη όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, να υπάρξει διεθνής συναίνεση για την εισαγωγή ενός νέου, αντικειμενικότερου δείκτη αποτίμησης της οικονομικής δραστηριότητας μιας χώρας1 .
Επί πλέον είναι ακόμα επιτακτικότερο να γίνει, για να δούμε ότι, αυτό που σήμερα όλοι οι παραπάνω ονομάζουν "οικονομική ανάπτυξη", συχνά δεν είναι παρά ένα από τα εξής τρία πράγματα:

1) διόρθωση λαθών και κοινωνικών προβλημάτων που προκλήθηκαν στο παρελθόν.

2) δανεισμός πόρων από το μέλλον

3) μεταφορά δραστηριοτήτων από τον τομέα της οικιακής και κοινοτικής
     οικονομίας στην εγχρήματη αγορά.


1:Πηγή: WHAT'S WRONG WITH THE GDP?, του δικτυακού τόπου http://

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου